۲۵ سال یا ۲۵ ساعت؟

به گزارش خبرگزاری کرامت؛ در حالی که در ۲۵ ساعت گذشته بیش از ۳۰۰ نفر مجروح و کشته از سرزمین‌های اشغالی مخابره شده است؛ ۱۲۱ نفر در ۳۳ روز و بالغ بر ۳۰۰ نفر در یک روز. شب گذشته حماس اعلام کرد، فلسطینی‌ها ۱۶۷ نفر را اسیر کرده‌اند که اگر این آمار را با تاریخ مبارزات فلسطینی‌ها مقایسه کنیم؛ از اسیر شدن «شموئیل فایز» در سال ۱۹۶۹ تا اسارت «گیلعاد شالیت» در سال ۲۰۰۶ و موارد این چنینی، مشخص می‌شود هیچ گاه صهیونیست‌ها به تعداد انگشتان یک دست هم اسیر نداده‌اند. ۱۶۰۰ مجروح در یک روز هم خود داستان مفصلی است که به توضیح نیاز ندارد.
همه این تحولات نشان می‌دهد، صهیونیست‌ها غافلگیر شده‌اند. شاید یکی از دلایل ویژه غافلگیری صهیونیست‌ها اشتباه محاسباتی آنهاست. صهیونیست‌ها در سال‌های اخیر یک نگاه هالیوودی از خود ساخته و در باد این ذهنیت هالیوودی خوابیده‌اند. ارتش پنجم دنیا، قوی‌ترین سرویس جاسوسی و... برای صهیونیست‌ها ذهنیتی شکست‌ناپذیر ساخته که دیر یا زود باید فرو می‌پاشید. همین ذهنیت اشتباه بود که سبب می‌شد کسی، مانند «نفتالی بنت» بگوید ما با تاکتیک مرگ با هزار خنجر جمهوری اسلامی را از پا درخواهیم آورد؛ بنابراین، مهم‌ترین مزیت این جنگ بیدار شدن سه گروه است:
گروه اول خود صهیونیست‌ها هستند که در باد لاف امثال نفتالی بنت نخوابند. امروز رژیم صهیونسیتی با بحران‌های متعدد داخلی و خارجی مواجه بوده و این بحران‌ها آنها را به لبه پرتگاه آورده است. هزار خنجری که نفتالی بنت لافش را می‌زد، امروز کمانه کرده و بر پشت آنها نشسته است.
گروه دومی که باید بیدار شوند، دولتمردان کشورهایی است که به امید امنیت‌آفرینی به دنبال عادی‌سازی روابط با رژیم صهیونسیتی رفته‌اند. به تعبیر رهبر معظم انقلاب، «نظر قطعی جمهوری اسلامی این است که دولت‌هایی که قمار عادی‌سازی با رژیم صهیونیستی را برای خودشان سرمشق کار قرار می‌دهند، ضرر خواهند کرد، باخت منتظر اینهاست؛ دارند اشتباه می‌کنند. به قول اروپایی‌ها روی اسب بازنده شرط‌بندی می‌کنند.»
و گروه سومی که باید بیدار شوند، کسانی هستند که تحت تأثیر جنگ شناختی صهیونیست‌ها باور نمی‌کردند که عمر اشغالگری صهیونیست‌ها می‌تواند کمتر از ۲۵ سال باشد. تحولات اخیر نشان داد، اگر مسلمانان همت کرده و دولتمردان عرب و مسلمان خیانت نکنند، ۲۵ سال که هیچ، شاید بتوان در عرض ۲۵ ساعت فیتیله این غده سرطانی را پایین کشید. این شعار نیست، واقعیتی است که در روز شنبه به چشم دیدیم.