اولین اشتباه، آخرین اشتباه خواهد بود

به گزارش خبرگزاری کرامت؛ به نظر می‌رسد تا حد زیادی همه ایده‌های براندازانه و تجزیه‌طلبانه ضد جمهوری و ضد اسلامی دیگر مصرف شده‌اند، ایده‌هایی با اقتباسی مضحک از نوعی دگرگونی سیاسی اجتماعی که خود مجریان نوپای آن هم درک درستی از آن نداشتند. با جدا شدن صف معترضان از اغتشاشگران و شکست این ایده‌ها، زورق طوفان زده و درهم شکسته مخالفان جمهوری اسلامی هم‌اینک به گِل نشسته است با این حال موضع‌گیری‌های چند روز اخیر طیف‌های مخالف جمهوری اسلامی نشان می‌دهد که اتاق فرمان تلاش دارد با کنار هم گذاشتن ناشیانه تکه پاره‌های اپوزیسیون کهنه داخلی با جریان‌های جدید رنگارنگ سیاسی خارج از کشور حرکت جدیدی را با زمینه ملایم‌تر از گذشته اما مزمن و پیچیده راه‌اندازی نماید. آنها با توجه به عدم همراهی معترضان با خشونت‌های سازمان‌یافته خارج‌محور و شکست پروژه براندازی قهرآمیز، در این بازی جدید بر خلاف ماه‌های گذشته که خود را در جایگاه قهرمانانی شکست‌ناپذیر می‌دیدند و فاتحانه با سلاح و خشونت به خیابان می‌آمدند حالا با تغییر تاکتیک سعی دارند به گوشه‌ای خزیده و با ابزار اشک و ناله، قبرستان و چهلم، بیانیه و سخنرانی و سوءاستفاده از اظهارنظرهای برخی مسئولان و شخصیت‌های وابسته به حاکمیت خود را در جایگاه مظلوم داستان التهابات اخیر نشان دهند. تمرکز بر موضوع برخورد قضائی با متهمین در شبکه‌های فارسی‌زبان خارجی، تصاویر منتشر شده از مراسم عزاداری معدومان در صفحات وابسته به جریان نفاق، بیانیه‌های ته مانده‌های فتنه 88 در حمایت از متهمین، حمایت ربع پهلوی، هشتک‌گذاری رباتیک، اظهارنظر برخی سلبریتی‌ها و موضع‌گیری بعضی علمای مخالف نظام را می‌توان در این راستا تحلیل نمود.

مسلم است که این تغییر تاکتیک به هیچ‌وجه اختیاری نیست بلکه حاصل درسی است که سیستم سیاسی و امنیتی جمهوری اسلامی در کنار عدم همراهی مردم به مخالفان خشونت‌طلب داد وگرنه پهلوان پنبه‌های خارج‌نشین علی‌رغم همه ادعاها و اداها و ژست‌های کارشناسی که به خود می‌گیرند واقعا نسبت به جامعه ایرانی و توانمندی سیستم سیاسی و امنیتی دچار خطای شناختی شدند. خطایی که علاوه بر اینکه سبب برداشته شدن نقاب از چهره به ظاهر دموکراتیک و صلح‌طلب آنان شد، مشت آنان را برای مدت‌ها در مقابل سیستم سیاسی و امنیتی جمهوری اسلامی باز کرد. آنها فراموش کردند هنگام بازی با دم شیر، اولین اشتباه آخرین اشتباه خواهد بود.      

(حسین حسینی‌نژاد)